Παγκόσμιο Συμβούλιο Κρητών Bringing Crete Closer
Η συμπλήρωση των 100 χρόνων από την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα αποτελεί μια ιστορική καμπή που σηματοδότησε και συνεχίζει να χαράζει τη πορεία της χώρας μας στο σήμερα και το αύριο του παγκόσμιου γίγνεσθαι.
Το ουσιαστικότερο ίσως βήμα στην ολοκλήρωση του εθνικο-πολιτικού και κοινωνικού καμβά μιας Ελλάδας που πριν εκατό χρόνια ένωνε τα κομμάτια της, έγινε με την ανάδειξη του Κρητικού ζητήματος ως πρώτο θέμα στη διεθνή ατζέντα των διαπραγματεύσεων και την τοπική αρένα των αγώνων.
Το ανυπότακτο και εκρηκτικό συναίσθημα των Κρητών καθώς και η έντονη διάθεση για απελευθέρωση και αντίσταση εναντίον του κατακτητή, σφυρηλάτησε μια σχέση ενότητας και κοινού αγώνα μεταξύ τους. Η ενότητα αυτή είχε βαθύτερο στόχο τη σύνδεση με την Ελλάδα, μια σύνδεση που θύμιζε περισσότερο αποκατάσταση σχέσεων Μητέρας Κόρης και αποτυπώνονταν στο διαχρονικό και ακέραιο δίλλημα Ένωση ή Θάνατος.
Ήδη από τα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας η επανάσταση γεννιέται και συμβαδίζει με την καθημερινότητα των Κρητών. Η ιδέα της αντίστασης αποτελεί τη μαγιά που
πλάθει αγωνιστές με παγκρήτια δράση, πανελλαδική εμβέλεια και αγωνιστικό φρόνημα.
Με την αυγή της επανάστασης του 1821 η Κρήτη διαμορφώνεται σε μαχητικό αιμοδότη στον αγώνα για Εθνική ανεξαρτησία και αναγέννηση, θυσιάζοντας χιλιάδες Ελλήνων-Κρητικών στο βωμό για ελευθερία.
Οι προσπάθειες για εθνική ανεξαρτησία ριζώνουν τους σπόρους για ένωση στην Κρήτη των αγώνων και των θυσιών. Το επαναστατικό κλίμα διαχέονταν με τόσο χειμαρρώδη ρυθμό που η διάθεση για παραχωρήσεις από μεριάς του κατακτητή ουσιαστικά πυροδοτούσε με το πιο φλογερό τρόπο τους μηχανισμούς αποτίναξης του.
Την άσβεστη δίψα όλων των Κρητών για ένωση εξέφρασε με τον πλέον καθοριστικό και διπλωματικό τρόπο η εμβληματική μορφή του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η προσωπικότητα του Βενιζέλου ήταν αυτή που ταυτίστηκε με την καθολική λαϊκή βούληση και με την επισφράγιση της ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα στα 1913. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποτέλεσε τον ηγέτη που συγκέρασσε τους αγώνες των Κρητών με την λυτρωτική απαίτηση ενοποίησης της Ελλάδας ως μητρόπολη του παγκόσμιου πολιτισμού.
Για να φθάσομε όμως στην πολυπόθητη ένωση της Κρήτης με τη μητέρα Ελλάδα, χύθηκαν ποταμοί αιμάτων. Χιλιάδες Κρήτες άνδρες, γυναίκες και παιδιά θυσιάστηκαν στο βωμό της Λευτεριάς. Η μια επανάσταση ακολουθούσε την άλλη. Αρχής γενομένης το 1770 με τον εθνομάρτυρα Δασκαλογιάννη και ακολουθούν βεβαίως οι επαναστάσεις του 1821, 1841, 1866, 1878 και 1896. Εκείνη βεβαίως που σημάδεψε τη μοίρα της Κρήτης ήταν εκείνη του 1866-1869 κατά την οποία έγινε και η Ολοκαύτωση του Αρκαδίου που ήταν αιτία να ξυπνήσει όλη η Ευρώπη και όχι μόνο, ώστε το Κρητικό ζήτημα έγινε και Ευρωπαϊκό ζήτημα. Άνθρωποι του πνεύματος της Ευρώπης και της Αμερικής σαν τον Βίκτωρα Ουγκώ, τον Ιωσήφ Γαριβάλδη, του Φραγκίσκου Κρίσπι, τον
Σαμουήλ Χάου και δεκάδων άλλων διανοούμενων υποστήριξαν και ανέδειξαν τα δίκαια της Κρήτης για Ελευθερία και Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα. Τότε άρχισαν να καταφθάνουν στην Κρήτη Ευρωπαίοι εθελοντές για να υποστηρίξουν τον αγώνα των Κρητικών για λευτεριά. Σίγουρα η λευτεριά των Κρητών είχε ξεκινήσει από το Αρκάδι.
Τον Δεκέμβριο η Κρήτη συμπληρώνει έναν αιώνα ως οργανικό κομμάτι στο μωσαϊκό της Ελλάδας των πολιτισμών. Έναν αιώνα γεμάτο από στιγμές διαποτισμένες με τη φωτιά και το σίδηρο που κάθε ένας από μας φέρει στη ψυχή και στο DNA του.
Το Κρητικό ζήτημα του μακρινού 1913 δεν αποτελεί για τα σημερινά δεδομένα μια μουσειακή επέτειο αλλά μια νέα ζωντανή αφετηρία Ενότητας, Ομοψυχίας και Στόχευσης.
Καλώ λοιπόν τους Απανταχού της Γης Κρήτες και μη, να συνεορτάσουν με τον πιο λαμπρό και ένδοξο τρόπο την μεγάλη αυτή γιορτή των Κρητικών σηματοδοτώντας τα 100 χρόνια από την Ένωση της Κρήτης με την μητέρα Ελλάδα.
Για το Παγκόσμιο Συμβούλιο Κρητων
Ο Πρόεδρος
Αντώνης Σ. Τσουρδαλάκης