Παγκόσμιο Συμβούλιο Κρητών Bringing Crete Closer
Δημοσιεύτηκε σε όλες τις Εφημερίδες Μεγάλης Κυκλοφορίας της Κρήτης την Τετάρτη 20.05.2009
Του Γιώργη Αεράκη*
Συμπληρώνονται φέτος εξήντα οκτώ χρόνια από την θρυλική Μάχη της Κρήτης. Με την ευκαιρία αυτή το Παγκόσμιο Συμβούλιο Κρητών καλεί τους Κρήτες και όχι μόνο, σε μια ιστορική αναδρομή.
Λίγο πριν την κατάληψη της Αθήνας από τους Γερμανούς, ο Βασιλιάς Γεώργιος ο Β και η Ελληνική Κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Εμμ. Τσουδερό κατέφυγαν στην Κρήτη, τη μόνη ελεύθερη ακόμη ελληνική περιοχή. Την άμυνα του Νησιού είχαν αναλάβει δυνάμεις Βρετανών, Νεοζηλανδών και Αυστραλών στρατιωτών, που μεταφέρθηκαν εσπευσμένα μετά την κατάρρευση της ηπειρωτικής Ελλάδας. Οι δυνάμεις αυτές υπολογίζονται σε 30.000 περίπου άνδρες. Ο οπλισμός του ήταν απαρχαιωμένος και δεν διέθεταν σύγχρονο αντιαεροπορικό πυροβολικό.
Στο Νησί υπήρχαν επίσης ελάχιστες ελληνικές δυνάμεις: οκτώ τάγματα νεοσύλλεκτων, αγύμναστοι και χωρίς οπλισμό. Η μόνη αξιόμαχη δύναμη ήταν οι άνδρες της Σχολής Χωροφυλακής και η πρώτη τάξη της Σχολής Ευελπίδων, με ανεπαρκή όμως εφόδια. Τα υπολείμματα της 5ης Μεραρχίας Κρητών που είχε δώσει τιτάνιες μάχες στο Αλβανικό μέτωπο, είχε αποκλειστεί στην άλλη Ελλάδα.
Για το λόγο αυτό στο ριζίτικο «Χίτλερ να μην το καυχηθείς που πάτησες την Κρήτη» τονίζεται το γεγονός ότι έλειπαν τα παιδιά της.
Ο ντόπιος πληθυσμός βρέθηκε άοπλος διότι ο Δικτάτορας Μεταξάς, ιδιαίτερα μετά το αντιδικτατορικό κίνημα του 1938 στην Κρήτη, είχε φροντίσει να αφοπλίσει τους πάντα αρματωμένους και δημοκράτες κρητικούς.
Η άμυνα της Κρήτης είχε παραμεληθεί, ίσως γιατί κανείς δεν πίστευε ότι ο Χίτλερ θα αποτολμούσε μια τόσο δύσκολη επιχείρηση. Η επιχείρηση όμως που έφερε τον κωδικό «Ερμής», αποτολμήθηκε από τον φιλόδοξο αρχηγό της Γερμανικής αεροπορίας Γκαίριγκ και τον υπαρχηγό του Στούντεντ, ο οποίος και επέβλεψε προσωπικά την εκτέλεσή της.
Η Γερμανική επίθεση κατά της Κρήτης άρχισε τα ξημερώματα της Τρίτης 20 Μαΐου του 1941 με ανελέητο βομβαρδισμό στρατηγικών στόχων και ρίψη αλεξιπτωτιστών στην περιοχή των Χανίων. Το μεσημέρι της ίδιας μέρας έπεσαν αλεξιπτωτιστές στο Ρέθυμνο και το απόγευμα στο Ηράκλειο. Ο πρώτος και κύριος στόχος των εισβολέων ήταν η κατάληψη του αεροδρομίου του Μάλεμε, στο οποίο θα προσγείωναν στη συνέχεια τα αεροπλάνα τους, με τις απαραίτητες ενισχύσεις σε άνδρες και πολεμικό υλικό.
Αυτό που συνέβη τότε στην Κρήτη είναι αληθινά απερίγραπτο και κίνησε τον παγκόσμιο θαυμασμό. Οι κάτοικοι, χωρίς να έχουν διαβάσει τον ιστορικό που αναφέρει ότι: «Λαοί που σε ώρα πολέμου και δουλείας δεν πιστεύουν στη δυνατότητα να συμβάλουν κάπως και οι ίδιοι στην απελευθέρωσή τους, βγαίνουν από την περίοδο της δουλείας μαραζωμένοι, ηθικά ξεπεσμένοι, ανίκανοι να αναλάβουν με χαρά και αισιοδοξία το μεγάλο αγώνα της ειρήνης», έκαναν ακριβώς αυτό που πρόσταζε ο παμπάλαιος ανυπόταχτος πρόγονός τους.
Ο άμαχος πληθυσμός, άνδρες, γυναίκες, γέροντες και παιδιά, προσέτρεξαν αυθόρμητα σε έναν άγριο και πρωτοφανή αγώνα υπεράσπισης της χώρας και της ελευθερίας τους. Οι συμμαχικές δυνάμεις και ο γηγενής πληθυσμός αιφνιδίασαν με την απροσδόκητη και πεισματική αντίστασή τους τον τελειότερο και ισχυρότερο στρατό του κόσμου. Η Κρήτη μεταβλήθηκε σε φλεγόμενη κόλαση και άρχιζε η φοβερότερη και παραδοξότερη μάχη στην ιστορία των πολέμων. Οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να διαθέσουν στην Κρήτη τεράστιες δυνάμεις, το άνθος του στρατού τους και χρειάστηκαν δέκα μέρες για να κατακτήσουν το νησί, προχωρώντας βήμα προς βήμα. Ο Γερμανός λοχαγός Γκέρικε θα γράψει αργότερα στο ημερολόγιό του: «Είχαμε πέσει στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά η αιφνιδιαστική και τρομακτική επίθεσή μας σκόρπιζε τον πανικό στον άμαχο πληθυσμό και απομάκρυνε τους στρατιωτικούς που έτρεχαν να παραδοθούν. Στην Κρήτη όμως κανένας δεν φοβότανε. Κανένας δεν έφευγε. Κανένας δεν παραδιδότανε».
Θα τολμήσουμε μια σύγκριση θυμίζοντας στους αναγνώστες ότι ολόκληρες χώρες και όχι περιοχές μιας χώρας όπως η Κρήτη, παραδόθηκαν αμαχητί, με αποκορύφωμα τη Δανία που παραδόθηκε σε έναν μοτοσικλετιστή του Χίτλερ ο οποίος μετέφερε στον Δανό βασιλιά αίτηση του Χίτλερ για διέλευση των ναζιστικών στρατευμάτων. Ο Δανός βασιλιάς σε ένδειξη υποταγής παρέδωσε το στέμμα του στον μοτοσικλετιστή για να το πάει στο Βερολίνο και στον Χίτλερ.
Οι απώλειες των Γερμανών υπήρξαν τρομακτικές. Περισσότεροι από 4.500 αλεξιπτωτιστές, «η αιχμή της ναζιστικής λόγχης», σκοτώθηκαν, η 7η αερομεταφερόμενη μεραρχία διαλύθηκε, περισσότερα από 340 αεροπλάνα καταστράφηκαν. Οι βαριές απώλειες των Γερμανών ανάγκασαν τον Χίτλερ να ομολογήσει ότι «η Κρήτη αποδεικνύει ότι οι αλεξιπτωτιστές ανήκουν πλέον στο παρελθόν».
Η Κρήτη υπέκυψε κάτω από το βάρος της τρομερότερης πολεμικής μηχανής που είχε γνωρίσει ο κόσμος. Στις 27 Μαΐου καταλήφθηκαν τα Χανιά και το Ρέθυμνο. Στις 30 Μαΐου το Ηράκλειο. Η κατοχή άρχιζε και μαζί και τα φρικαλέα αντίποινα και οι απερίγραπτες ωμότητες των κατακτητών εις βάρος του άμαχου πληθυσμού, με πρώτο θύμα την Κάνδανο η οποία κυριολεκτικά ανασκάφθηκε. Κατά τη διάρκεια του πολέμου θα ακολουθήσουν η Βιάνος, τα Ανώγεια, ο Σκινές, τα Γδόχια, η Μύρτος, το Μαλάθυρο και άλλα. Εν τούτοις ο συναγερμός της καθολικής αντίστασης είχε ήδη σημάνει από την πρώτη μέρα της εισβολής και οι θηριωδίες των κατακτητών δεν μπόρεσαν να κάμψουν το φρόνημα του κρητικού λαού. Μια νέα περίοδος θυσιών, αλλά και ηρωικών πράξεων, η περίοδος της γερμανικής κατοχής και της εθνικής αντίστασης που θα διαρκέσει μέχρι που και ο τελευταίος Γερμανός στρατιώτης θα αποχωρήσει, αρχίζει στην Κρήτη.
* Πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Κρητών